Witam!

Po długiej, ponad półrocznej przerwie zasiadam znów przed klawisze i monitor by subiektywnie komentować, oceniać, wyjaśniać i opisywać to wszystko co moim zdaniem zasługuje na moją uwagę a co jest związane ze światem anglojęzycznym. Wiele się wydarzyło od początku tego roku, a i wiele się ma wydarzyć: dwie afery z WikiLeaks, wybory w Wielkiej Brytanii, sprawa meczetu w Ground Zero,  wybory w Australii, wizyta Papieża na Wyspach i parę innych spraw.

Częścią tych kwestii będę się zajmował w przyszłych wpisach oczywiście nie zapominając o bieżących wydarzeniach. Mam nadzieję utrzymać dotychczasowy wysoki poziom wpisów. Wielokrotnie dawano mi znać, czy to w formie komentarzy i maili czy ustnie, że każdorazowy wpis jest przemyślany i napisany świeżym, łatwym do przyswojenia językiem. Postaram się kontynuować ten styl i nie rezygnować z elementu humoru. Do idei powstania tego blogu mówi pierwszy mój wpis, który pojawił się w blogosferze ponad rok temu! Zachęcam do ponownego jego przeczytania.

Jeśli chodzi o sprawy administracje, to zamierzam pisywać co miesiąc. Ale nie musi to być regułą. Mam również zamiar podzielić się miejscem na moim blogu pozwalając wypowiedzieć się osobom trzecim o podobnych do moich zainteresowaniach. Będą to ludzie znani przeze mnie i doceniani właśnie w formie takiej małej współpracy z moją osobą. Pogrubienia zostają tak jak są, a dodatkowo tekst będzie wyjustowany co sprzyja czytaniu. Ponadto poprawiłem wyświetlanie zdjęć. Już nie powinny być przycinane.

Dziękuję bardzo za dotychczasowe uznanie i chciałbym w tym miejscu zacytować końcowy fragment wspomnianego już pierwszego postu:

Ufam, iż blog mój zaciekawi pewna grupę ludzi, która się nie ogranicza i jest chętna poszerzać horyzonty. Zachęcam do subskrybcji i ułatwiania sobie dostępu do bloga poprzez wszelkiego rodzaju czytniki RSS.  Zapraszam do czytania i dyskusji. Enjoy!

Czas na come back!

Zdecydowałem się w związku z tym potraktować poważnie ewentualnych czytelników bloga, bo albo się coś robi dobrze albo w cale. Żeby utrzymać wysoki poziom strony zdecydowałem się czasowo zawiesić działalność. Oznacza to że posty moga być dodawane, ale nie regularnie. Jednocześnie w głowie mojej zrodził się pomysł kontynuowania tej idei, być może w nowej formie, być może w poszerzonym gronie, być może nie ograniczając się tylko do takiego zakresu tematycznego. Więcej na ten temat w okolicach ferii zimowych.

Składam też spóźnione życzenia świąteczne na resztę okresu Świąt i życzę udanego Sylwestra i szczęśliwego Nowego Roku 2010, który z pewnością dostarczy nam nowych wrażeń z zza oceanu, ale też i z Kontynentu. Pozdrawiam i do następnego razu!

Żałoba Narodowa w USA. Po raz kolejny Druga Poprawka do Konstytucji  Stanów Zjednoczonych dała o sobie znać. W przeciągu tygodnia doszło w Stanach do kolejnych strzelanin. Jedna w Orlando na Florydzie, a druga, bardziej tragiczna, w Fort Hood w Teksasie.

Sytuacja w Orlando to poniekąd skutek kryzysu w gospodarce. 40-letni Jason Rodriguez miał 90tys. dolarów długów, a pracując w barze zarabiał 30tys. dolarów rocznie. Zdesperowany, nie widział wyjścia ze swojej stacji. Dwa lata temu sprawca pracował w biurze architektonicznym i został zwolniony, jak podaje Rodriguez, bez powodu. Chęć zemsty i desperacja pchnęły go do straszliwego czynu. Mężczyzna oddał paręnaście strzałów w swojej byłej pracowni architektonicznej; zabił jedną osobę i ranił sześć pozostałych. Po wszystkim poddał się bez walki w domu mamy. Obrońca sprawcy twierdzi, iż jego klient jest bardzo chory psychicznie i nie wiedział co czyni. A on sam policjantom w ramach wyjaśnień powiedział: „Wybaczcie mi, przechodzę bardzo trudny okres”. Dobrze, że Polacy tak nie reagują na „trudne okresy”.

Wydarzenia te bledną jednak przy informacjach o tragedii w Fort Hood, największej aktywnej bazy militarnej Stanów Zjednoczonych, w której przebywa na stałe 50tys. żołnierzy. Wojskowy psychiatra, 39-letni major Nidal Malik Hasan, zastrzelił w czwartek 13, a ranił 30 przypadkowych osób. sprawca, który jest gorliwym muzułmaninem, otworzył ogień do przypadkowych osób, które znajdowały się w tzw. Centrum Gotowości Bojowej, gdzie kieruje się żołnierzy na testy medyczne przed wysłaniem na front lub tuż po powrocie z wojny. Hasana przeniesiono w lipcu z innej bazy, gdzie jego osiągnięcia oceniano jako słabe. Motywem było podobno przygnębienie spowodowane spodziewanym wylotem do Afganistanu lub Iraku. Kongres USA uczcił ofiary minutą ciszy, a prezydent  wygłosił specjalne przemówienie i wprowadził Żałobę Narodową. Hasan może zostać skazany przez sąd wojskowy na karę śmierci. Byłby to pierwszy taki przypadek od  48 lat. Możliwy jest również wyrok dożywotniego więzienia bez możliwości warunkowego zwolnienia. Mieszkający na Zachodnim Brzegu Jordanu wuj sprawcy masakry powiedział, że jego bratanek kocha Amerykę i chce służyć swojemu krajowi. Dziwny sposób okazywania miłości…

Po pierwsze zaskakuje profesja mordercy. Psychiatra. Człowiek, który powinien mieć pojecie o psychice ludzkiej sam poddał się jej ułomnościom, czy to w formie obsesji czy też fanatyzmu. Hasan był wyznawca islamu i kontaktował się z zamachowcami z 11 września. Był ponoć ich mentorem duchowym. Dziwne, że nikt nie zauważył odstępstw od normy Hasana i jego fanatyzmu. Pod latarnia zawsze najciemniej…

Po drugie, sprawa posiadania broni w USA. Druga Poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych stanowi:

Dobrze zorganizowana milicja jest niezbędna dla bezpieczeństwa wolnego państwa;  prawo obywateli do posiadania i noszenia broni nie może być naruszone.

Media i politycy obwiniają właśnie to liberalne prawo do posiadania broni w USA o tę tragedię. Jakiś czas temu prawo zakazywało posiadania krótkiej broni w Washingtonie (D.C). Sąd Najwyższy zniósł zakaz twierdząc, iż jest to rażące naruszenie konstytucji. W tym samym Waszyngtonie szalał seryjny zabójca-snajper, który został dopiero co uśmiercony zastrzykiem. Niestety Ameryka nie wyniosła też dobrej nauczki z masakry na uczelni Virginia Tech z kwietnia 2007 roku. Wtedy George Bush nie zdecydował się na jakiekolwiek zaostrzenie prawa. Jest Republikaninem, a oni są przeciwni ograniczeniu dostępu do broni. Demokraci z kolei nie chcieli narażać się wyborcom i  zapowiedzieli, że nie wystąpią z propozycjami legislacyjnymi zaostrzenia przepisów w tej sprawie. Potrzebnych jest jeszcze wiele tragedii, aby zmienili swój stosunek do tego tematu. Zdaniem wielu osób nie fakt posiadania broni jest zagrożeniem, lecz brak odpowiedniego wychowania i pozytywnych wzorców w domu. A ja się zawsze zastanawiam: czy więcej w ciągu roku ginęło by ludzi, którym zabrakło by obrony koniecznej, czy może więcej jest ofiar strzelanin czy wypadków z bronią.  Odpowiedzi nie znam, lecz jestem wielce ciekaw.

Rzeczywiście, typowy Amerykanin w swoim domu może czuć się jak w zamku. Jakiś czas temu pewien chińczyk wszedł nie do tego domu , w którym zamieszkiwał (była to zapewne typowa podmiejska zabudowa – rzędy identycznych domów; takie same trawniki, dachy, chodniki, a jedyną różnicą jest nazwisko na skrzynce pocztowej), właściciel domu, będąc pewnym, że to złodziej, wyciągnął giwerę i zaczął straszyć intruza. Chińczyk niestety nie znał angielskiego, nie zrozumiał. Chciał na migi wyjaśnić sytuację i zapytać o ulicę. Niestety nie reagował na ostrzeżenia domownika i został zastrzelony. Oczywiście nikt nie winił Pana i Władcę domostwa. Wszystko było OK. Posępna ironia koloru:  żółty w czarnym worku. A Amerykanski kult broni wciąż trwa i czerwień wciąż domunuje…

Ciekawa analiza prawna amerykańskiego prawa do broni

Po pierwsze, nobel dla Obamy. Krzywda się stała i już nie można jej odwrócić. Dla kogo krzywda? Dla Pana Nobla i jego nagrody, dla poprzednich i przyszłych laureatów, dla Obamy i ogólnie dla rangi tejże nagrody. Krótko mówiąc: Nobel dla Obamy to skandal! Oj w komitecie Stortingu musi zasiadać dużo socjalistów i ludzi ogólnie sympatyzującymi z lewicą. Nie ma co się dziwić, największą w norweskim parlamencie partią jest Norweska Partia Pracy (Arbeiderpartiet), która posiada 64 miejsca na 169. W parlamencie znajduje się również Norweska Socjalistyczna Partia Lewicy (Sosialistisk Venstreparti), lecz posiada tylko 11 miejsc. Nowerska Partia Lewicy (Venstre) posiada dwóch parlamentarzystów, więc praktycznie nie ma nic do powiedzenia. Niemniej jednak lewica norweska ma się dobrze, a skoro Obama jest pupilkiem lewicowej Europy, prezydent dostał duży kredyt zaufania.

Obama teraz łatwego życia wbrew pozorom mieć nie będzie.  Trudno będzie podejmować decyzje takie jak kolejna inwazja, atak czy na przykład dosłanie kolejnego kontyngentu na Iraku czy Afganistanu po otrzymaniu Pokojowej Nagrody Nobla.  I teraz Barrack Obama może tylko przeklinać pod nosem jak robił to jego sobowtór w Rozmowach w tłoku w programie Szymon Majewski Show: Cholera, a miałem jutro najechać Iran, a przez tą nagrodę mam związane ręce.

Podstawowym pytaniem zdaje się być: za co? Obama nie ma przecież żadnych osiągnięć. Powiadają, że dostał Nobla by zwrócił uwagę na pokój światowy. To nie mogli mu wysłać noty dyplomatycznej, albo listu otwartego? Musieli zaraz Noblem obdarowywać? Tym bardziej, że inni kandydaci do nagrody również mieli mocne zasługi. Mówi się, że nagroda ma związek z wycofaniem się z tarczy (o której piszę tutaj i tutaj) i zażegnaniem światowego konfliktu (czytaj III Wojny Światowej). Obama, wbrew jego woli, uchodzi już w niektórych kręgach amerykańskich za peacenika – socjalistycznego pacyfistę. Ale tak jak to było w przepadku II Wojny Światowej (gdyby Polski Korytarz powstał to i tak Hitler by na Polskę napadł – łatwiej miał by tylko) tak jest i teraz. Kto chce wojny mieć ją będzie. Dodatkowo należy pamiętać, że wniesienie kandydatury nastąpiło wiele miesięcy przed werdyktem (1 lutego), więc wtedy, gdy sukcesami Obamy były wygrane wybory i zezwolenie na bombardowania w Pakistanie. Później był jeszcze Piwny Szczyt w ogródku Białego Domu (o którym piszę tutaj). Na swoim koncie miał jeszcze parędziesiąt świetnie wygłoszonych mów. Obama musi skończyć kampanię wyborczą i zacząć rządzić!

A teraz „Rzecz krótka o Nobla podziale”. Są jak się okazało różne rodzaje Pokojowej Nagrody Nobla. Nobel właściwy, Nobel motywujący i Nobel prewencyjny. Wyjaśnię pokrótce stosowany przeze mnie podział. Nobel właściwy (zwany powszechnie normalnym) jest to Nobel przyznawany za wielkie osiągnięcia w dziedzinie szerzenia pokoju. Przykłady:  Jean Henri Dunant, założyciel Czerwonego Krzyża i inicjator Konwencji Genewskiej; Thomas Woodrow Wilson, za założenie Ligi Narodów; Cordell Hull, współzałożyciel ONZ; George Catlett Marshall, za Plan Marshalla; UNICEF za całokształt; Amnesty International, za kampanię przeciw stosowaniu tortur; Matka Teresa; Lech Wałęsa; Dalajlama XIV  i inni. W przypadku Obamy mamy do czynienia z Noblem prewencyjnym, bądź też motywującym. Oba te typy można podzielić na podtypy: dyskusyjny, kontrowersyjny i skandaliczny, jest to jednakże już wiedza zaawansowana. Nobel prewencyjny charakteryzuje się tym, że jest przyznawany, by dany kandydat miał na uwadze zaszczyt jakiego dostąpił i żeby żadne głupoty się jego nie czepiały w przyszłości. Nobel motywujący przyznawany jest by zachęcić i zmobilizować laureata do dalszych i/lub większych wysiłków na rzecz pokoju oraz by wyrazić zachwyt świata daną osobą.

Europa Obamą jest wciąż tak zachwycona jak grupa małp na widok bananów lub partyzanci na widok naboi do kałasznikowa. Obama zdawał się wygrywać wszystko co było do wygrania. Powoli jednak okazuje się, że banany na spodzie są podgniłe a część naboi wilgotna. Fala zachwytu na której serwuje prezydent nieco maleje. Już była za mała by USA dostały Olimpiadę w Chicago. No i tytuł najszybszego człowieka świata ma Bolt, nie Obama. Wszystkiego nie da się wygrać. W komunikacie o przyznaniu nagrody czytamy: „dał swojemu narodowi nadzieję lepszej przyszłości”. No właśnie swojemu narodowi. To ja się pytam: czy Nobla się dostaje za to, że się nie ma na nazwisko Bush i właśnie zostało się prezydentem USA? Zobaczymy co powie Obama podczas odbierania nagrody 10 grudnia. Całe szczęście że nie czuje, że zasłużył na nagrodę i że odda pieniądze (1,4 mln dolarów) na cele charytatywne.

Cóż jeśli Obama dostał Nobla prewencyjnie by nie ważył się na inwazje różnych państw to ja wniosę w następnym roku o Nobla dla komisji noblowskiej za skuteczne przeciwdziałanie inwazjom i zbrojeniom na bliskim wschodzie. Wzrost znaczenie nagrody będzie znaczący, co uczyni laureatów bardziej skutecznymi w walce ze złem tego świata. Może ktoś to doceni i wniesie moją kandydaturę? Link 1, Link 2

Owszem, Polański postąpił źle uprawiając seks z trzynastolatką. Złamał stanowe prawo amerykańskie. Lecz są pewne okoliczności, które stawiają go w nieco lepszym świetle niż się powszechnie uważa. Po pierwsze czasami słyszę jak „babcie kościelne” mówią: „Boże jaki zboczeniec, taki staruch 80-letni z dzieckiem. Co to za pedofil jest!” Warto zauważyć, że gdy doszło do zdarzenia różnica wieku wynosiła 30 lat a nie 70, pedofilem może i był (raczej nie), ale wtedy, a nie teraz. Po drugie gdy się przeczyta stenogramy przesłuchań Samanthy Gailey to z łatwością można zauważyć, że niewinna istotą ona nie jest. Oto parę cytatów ([S]amantha, [P]rokurator):

S: Pokazał mi okładkę „Vogue Magazine” i zapytał: „Czy chciałabyś, żebym zrobił ci takie zdjęcia?”. Powiedziałam: „Tak„.
P: Czy pozowałaś topless?
S: Tak.
(…)
P: Czy Polański oferował ci [w domu Nicholsona] coś do picia?
S: Tak, mówiłam, że jestem spragniona. Wyciągnął z lodówki butelkę szampana i powiedział: „Mam ją otworzyć?”.
(…)
P: Co stało się, kiedy zaproponował zdjęcia w jacuzzi?
S: Zadzwoniliśmy do mojej matki.
P: Jak to zadzwoniliście? Kto rozmawiał: ty czy on?
S: Powiedział, żebym zadzwoniła, rozmawiałam, potem przekazałam mu słuchawkę.
(…)
S: Wziął pigułkę i powiedział: „Chcesz kawałek?”. Powiedziałam: „Nie”, ale zaraz potem: „OK„
P: Czy miałaś z kimkolwiek stosunek seksualny przed 10 marca?
S: Tak, dwa razy.
S: Potem pytał: „Kiedy miałaś ostatni okres?”. Powiedziałam, że nie pamiętam (…) Powiedział: „W takim razie nie będę w ciebie wchodził„.
(…)
P: Czy opierałaś się?
S: Troszkę, ale nie za bardzo.

Podkreślam, że są to cytaty z wersji Samanthy, nie Polańskiego. Sama tak zeznała. TVN24.pl dostarcza oby wersji wydarzeń, Samanthy i Polańskiego. Zwracam uwagę, iż w wieku 13 lat miała już dwukrotnie doświadczenia seksualne. Pierwsze podobno w wieku już 8 lat (!). To ją trzeba podejrzewać o dewiację.

Ponadto, każdy kto widział zdjęcia wykonane owej nocy wie jak dziewczyna wyglądała. Na pierwszy rzut oka wygląda na nich na osiemnastolatkę – umalowana, niezwykle rozwinięta jak na swój wiek. Według najwybitniejszego polskiego seksuologa Zbigniewa Lwa-Starowicza, Polański pedofilem nie jest. Pedofilia była by, gdyby dziewczyna miała ciało dziecka, a nie kobiety. Wtedy to już nie jest pedofilia, a normalny pociąg seksualny. Nie umniejsza to jednak winy Polańskiego, gdyż wiedział ile dziewczyna ma lat, lecz gdyby zataiła tę informację, Roman Polański były by niewinny.

Moim zdaniem odurzeni ludzie robią różne głupoty. Nie wiem czy Polański na trzeźwo zrobił by to samo. Pewnie nie. Być może matka Samanty, Susan Gailey (to ona zapoznała córkę z Polańskim) chciała zarobić na kontaktach Samanthy z reżyserem, może ich przyjaźń miała podłoże finansowe, a gdy wyszło jak wyszło chciały wysokiego odszkodowania od Polańskiego za to co się stało. Jedno jest pewne, wraz z rozwojem informacji będę informował o sytuacji Polańskiego, czyli: Roman will be back! Link 1, Link 2, Link 3,

P.S. Zawsze sam photoshopuję obrazki na blogu. Z tego w dzisiejszym wpisie jestem wyjątkowo dumny (głowa Obamy wyjątkowo dobrze pasuje zamiast głowy Nobla)

Dwa tygodnie temu w moim poprzednim wpisie (proponują się z nim zapoznać) napisałem takie oto słowa:

„znając rosyjską mentalność mogli oni [Rosjanie] tak czy siak „domilitaryzować” i tak już nieźle uzbrojony kawałek ziemi sąsiadujący z Polską.”

Moje przewidywania odnośnie rosyjskiej mentalności sprawdziły się. Parę dni po wpisie szef rosyjskiego Sztabu Generalnego, generał Nikołaj Makarow, oświadczył, iż rozmieszczenie Iskanderów na granicy z Polską jest wciąż możliwe, mimo że Polska tarczy mieć nie będzie. Warto więc zapamiętać, że od czasów zaborów Rosja widzi miejsce tylko dla jednego niezależnego państwa słowiańskiego w Europie Środkowo-Wschodniej. Polska dla Rosjan tym mocarstwem być nie może.

Eksperci wojskowi twierdzą jednak, że baterii rakiet w Obwodzie Kaliningradzkim nie będzie, gdyż zabrakło by ich na Kaukazie, strategicznym dla Rosjan miejscu, a więcej tego typu rakiet Rosjanie nie mają. To potwierdza tezę, że Federacja Rosyjska to bardziej złożona wersja republiki bananowej . Zauważam tylko 3 zasadnicze różnice: ropa zamiast bananów, większy postęp technologiczny i mniej opaleni ludzie (za wyjątkiem zesłanych do palenia pieców węglem).

Z drugiej jednak strony arsenał Rosji jest imponujący, choć niektórzy twierdzą, iż obecnie Rosja nie jest przygotowana militarnie choćby na najazd na Ukrainę czy Białoruś, o Polsce nie wspominając. Rosja posiada za to pokaźną liczbę (więcej niż USA) radarów współpracujących z rosyjskim systemem antyrakietowym: cztery umieszczone na zachodzie kraju (dwa blisko Polski, jeden obok Finlandii, a inny obok Estonii), po jednym w Azerbejdżanie i Kazachstanie, jeden przy granicy z Mongolią i jeden na północy blisko Uralu i Morza Karskiego. A i tak pewnie jest ich jeszcze więcej. Amerykanie też swoje radary mają (np. jeden w Wielkiej Brytanii), a ostatnio pojawiły się plotki o rzekomych propozycjach ze strony amerykańskiej w sprawie usytuowania radaru na Ukrainie. Ponoć Ukrainę dołączono do listy krajów, w których po zreformowaniu obrony przeciwrakietowej mogłyby stacjonować radary wczesnego ostrzegania. Na nerwową reakcję Rosjan długo nie trzeba będzie czekać. Podejrzewam, że nie czują się komfortowo, gdy Amerykanie starają się im wcisnąć radar w tyłek. A to już byłby gwałt, więc wątpię, aby to była prawda.

Tymczasem pojawiły się pogłoski wśród dyplomatów, że tarcza w Polsce i Czechach została wycofana na rzecz pocisków w Turcji. Projekt w Polsce i Czechach był bardzo kosztowny. Jakiś czas przed decyzja o tarczy, USA sprzedały Turcji baterie Patriot PAC-3 za blisko osiem miliardów dolarów. No cóż, Turcja jest bliżej Iranu niż Europa.

Jednak z tego co wyśledziły służby CIA, Iran nie stanowi poważnego zagrożenia. Ich pociski krótkiego zasięgu nie zagrażają Rosji, a pociski dalekiego zasięgu nie są w stanie dolecieć nawet do Krymu, chociaż rakiety Shahab-3 maja ponoć zasięg 2 tys. kilometrów, a taka rakieta Taepodong-2 produkcji północnokoreańskiej obejmie zasięgiem Kanadę, Europę, Azję i Australię (zasięg 10 tys. km). Rosja ma nie tylko dużo radarów, lecz także i pociski mające największy zasięg. Obecnie rosyjski pocisk SS-18 (nazywany słusznie Satan) potrafi dostrzec do każdego miejsca na kuli ziemskiej (zasięg ponad 16tys. km).

W sytuacji, w której Iran nie stanowi tak dużego zagrożenia dla USA wprowadzenie do akcji okrętów systemu Aegis zdaje się być przemyślanym pomysłem. Poniżej znajduje się porównanie zasięgu obu systemów.

Jak wynika z zestawienia Aegis zdaje się mieć bardziej efektywny obszar chroniony obejmujący Morze Śródziemne i część terytorium Turcji. Być może było to część umowy zawarta z USA za zakup Patriotów. I jeszcze jedna ilustracja prezentująca sposób działania obu systemów. Jeden działa w oparciu o mobilny okręt z rakietami SM 3, a drugi o silos i radar pasma X. Warto zwrócić uwagę na kontakt pocisku przechwytującego z rakietą balistyczną w jej trajektorii.

Cóż, wiele się mówiło o całej sytuacji w mediach światowych i polskich. Te pierwsze cytowały często te drugie i na odwrót. Muszę przyznać, że dość ciężko mi było zachować powagę, gdy przeczytałem, że Independent czy Associated Press (!) cytują polski Fakt i piszą o nim jako o „polskich popularnych mediach”. Takie to z Faktu popularne medium jak z PiSu była partia rządząca. Nie tylko oficjalne media komentowały sprawę, również we blogosferze zawrzało i zaroiło się od „tarczowych” postów (vide AngloNews). Politycy również dorzucali swoje trzy grosze. Premier Wielkiej Brytanii Gordon Brown, na przykład, wyraził swoje wielkie poparcie dla decyzji Obamy. Mówił, że „brak proliferacji broni masowego rażenia pozostaje bardzo wysokim priorytetem dla Zjednoczonego Królestwa”. Ja osobiście mam tylko nadzieję, że proliferacja znacznie się zmniejszy (raczej nie ustanie) po przedłużeniu wygasającej w grudniu umowy START-1. 
Link 1, Link 2, Link 3, Link 4.

I jeszcze krócej o Pokojowej Nagrodzie Nobla dla Obamy. Za wcześnie. Tak jak i w przypadku Polańskiego coś więcej na ten temat zamieszczę za dwa tygodnie. Tymczasem zacytuje słowa innego wielkiego laureata tej nagrody Prezydenta RP Lecha Wałęsy: „Kto? Co? Obama?”

Redzikowo świętuje,
Ołbama coś szykuje,
Polsza oszukaną się czuje,
a Rossija „triumfuje”.

Powyższa rymowanka mojego autorstwa (z czego wcale nie jestem dumny) oddaje z grubsza sytuację z 17 września. Na coś się zanosiło od pewnego czasu, komentarze rządu w sprawie tarczy stały się powściągliwe i nagle BAM! Bańka pękła. Ponoć nieco szybciej niż się spodziewano. Uporządkujmy jednak fakty.

Wieczorem 16 września w USA, a w Europie Środkowo-Wschodniej w nocy 17 września, prezydent Obama zatelefonował do premiera Republiki Czeskiej Jana Fischera i premiera Polski Donalda Tuska. Pierwszy odebrał, a drugi nie. Zdziwieni? A mnie dziwi dlaczego Obama nie ma jeszcze Plejfresz. Taniej by było… A poważnie mówiąc, Tusk może i dobrze zrobił przekładając rozmowę o paręnaście godzin. Miał czas na przygotowania, spotkanie z amerykańską delegacją i konsultacje z doradcami. Ponadto pokazał, iż nawet Prezydent Stanów Zjednoczonych musi poczekać na swoją kolej i nie może żądać rozmowy o każdej porze dnia i nocy.

Przed południem już było wiadomo. Świat obiega wiadomość: USA rezygnują z radaru w Czechach i wyrzutni rakiet przechwytujących w Polsce (choć informacje o Polsce wciąż są jeszcze nieoficjalne). Po południu Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski rozmawiał telefonicznie z sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych Hilary Clinton, a Tusk z Obamą. Potwierdzają się wszelkie wcześniejsze informacje: Obama torpeduje (nomen omen) projekt swojego poprzednika o rozmieszczeniu na wschodzie Europy elementów tarczy antyrakietowej. W oświadczeniu wydanym na konferencji prasowej (oryginał) podaje dwie przyczyny takiej decyzji. Po pierwsze wywiad amerykański podał, iż irański program nuklearny jest mniej zaawansowany niż sądzono. Po drugie poczyniono znaczne postępy w technologii przechwytywania rakiet zarówno naziemnej jak i morskiej. Skupiono się na obniżeniu kosztów, podwyższeniu efektywności i doceniono rolę okrętów z przenośnymi wyrzutniami (Aegis). Prawie natychmiastowa dostępność tych środków była również nie bez znaczenia.

Republikanie oczywiście krytykują decyzję rządu i nazywają ją krokiem wstecz jeśli chodzi o obronność kraju. Szczególnie były kandydat republikanów na prezydenta John McCain zarzuca Obamie ulegliwość wobec Rosji. Szczerze mówiąc, gdy widzę w komentarzach dość często występujące słowo „appeasement” to przechodzą mnie ciarki. Już raz w historii używano tego słowa. I my dobrze na tym nie wyszliśmy (link).

Co na to wszystko Polska? Wyłaniają się dwa obrazy. Z jednej strony smutek, rozczarowanie i trochę wstyd, że zrobili nas „w jajo”. Lecz z drugiej strony taka sytuacja stawia Polskę w bardzo korzystnej i jak twierdzi premier Tusk ekskluzywnej sytuacji. Nie dość że Ameryka „wisi” nam przysługę to jeszcze Rosjanie rezygnują z rozmieszczenia Iskanderów w Obwodzie Kaliningradzkim. No, może to sukcesem nie jest, bo bez bazy w Polsce by ich tam nie było, lecz znając rosyjską mentalność mogli oni tak czy siak „domilitaryzować” i tak już nieźle uzbrojony kawałek ziemi sąsiadujący z Polską.

Zdania zwykłych Polaków są podzielone. Większość uważa, że stało się dobrze. Lewica się cieszy, a opozycja wini za wszystko premiera i rząd. Za to że amerykanie wycofują się z tarczy w Polsce i Czechach odpowiadać ma Tusk. Jasne. Lada dzień można spodziewać się wypowiedzenia wojny przez Republikę Czeską za to, że premier zrujnował im plany na współpracę z USA. Najpewniej zaatakują od morza. A z Moskwy już leci najwyższe odznaczenia za zasługi dla Federacji Rosyjskiej. Lśniący Order Putina. W futerale. Więc jaki bilans dla Polski? Logika podpowiada, że najprawdopodobniej dostaniemy coś w zamian. Czy to „coś” będzie dla nas korzystne to już inna sprawa. Na razie mamy zagwarantowane ponoć uzbrojone Patrioty (a nie jak wcześniej szkoleniowe).

A co na to Rossija? Świętują kolejne zwycięstwo. Premier Putin nazwał decyzję Obamy mądrą i odważną, a prezydent Miedwiediew jest gotowy do „kontynuowania dialogu”. Na razie się cieszą, nie wiedzą do końca jednak co Polsza dostanie w zamian. Rosja stara się zawrzeć porozumienie o redukcji zbrojeń strategicznych w miejsce wygasającego układu START. Pomóc ma w tym „reset” stosunków między USA a Rosją. Moskwa twierdzi, że działania amerykanów nie zostały nie zauważone.

Czesi, jak wynika z sondaży, w większości popierają decyzje Obamy, w szczególności czeska lewica nie kryje satysfakcji z rezygnacji z planów tarczy. Według niej Czesi mogą czuć się o wiele bezpieczniej. Ciekawe. Przecież to w Polskę miały być wycelowane celowniki rosyjskich Iskanderów.

Media całego świata komentują tę sytuację. Czy to zdrada sojuszników? Czy to mądre posunięcie Obawy? Czy to sukces Rosji? Co na to Iran? Kto ile zyska i gdzie? Czy data było nie przypadkowa?

A właśnie, data. 17 września. Amerykańskie media zaznaczają, iż administracja Obamy mogła być bardziej wrażliwa jeśli chodzi o tę niefortunna datę. Dużo mówi się, że „zdrada” amerykanów przykro kojarzy się ze zdradą sowietów. Podkreślają też obecność tego samego kraju, choć o innej nazwie, w obu przypadkach. A Kaczyński (nie wiem już który) pienił się i krzyczał, że data wybrana specjalnie by sprowokować, by poniżyć, by pokazać kto „pany”, a kto „uczynił Polsce despekt”…

Moim zdaniem cały ten „problem” niefortunnej daty akurat nie jest problemem w zupełności. Ja osobiście dziękuję administracji Obamy za wybranie tej daty. Dlaczego? A wystarczy poczytać zagraniczne artykułu w Internecie. Przynajmniej w co piątym przypomina się, że 17 września mija 70. rocznica sowieckiej inwazji na Polskę. Inwazji, ataku, ciosu w plecy. Zagraniczne media nie zajmują się szczegółami, nie podają: sowieckiej inwazji dla Polaków, dla innych narodów wyzwolenia, a dla sowietów ratunku swoich obywateli. Piszą krótko, ale jednoznacznie o czymś strasznym dla Polski. Tym sposobem świat (a głównie amerykanie) dowiedział się, że w czasie II Wojny Światowej ZSRR wkroczył na polskie tereny jako agresor. Z pewnością lepsze uświadomienie niż nudnawe ceremonie czy krótkie wzmianki w europejskiej prasie.

Jeszcze jedna uwaga. Media podają, iż dotychczasowy Ambasador USA w Polsce Victor Ashe przestał pełnić swoja funkcję. Warto jednak zaznaczyć, iż decyzja Obamy nie miała na to wpływu. Nie było tak jak większość mogła by sądzić: nie ma tarczy, to gruby wypada. Ashe (swoja droga przesympatyczny człowiek – miałem okazję do rozmowy z nim w jego rezydencji w Warszawie) jest republikaninem i po wyborze demokraty na prezydenta musiał liczyć się z odejściem. Kadencja ambasadora miała zakończyć się 6 lutego, jednak został poproszony o pozostanie jeszcze na swoim stanowisku do wyłonienia zastępcy. 9 sierpnia złożył rezygnację, która miała wejść w życie we wrześniu. Osobiście dziękuję mu za 5 lat służby w Polsce i witam nowego Ambasadora Lee A. Feinsteina.

Konkluzja: Obama podczas swojej kampanii prezydenckiej głosił hasło „change” (zmiana). I zmiana nastąpiła. Nie od dziś wiadomo, że demokraci niechętnie patrzyli na projekt tarczy antyrakietowej w Polsce i Czechach. Wolą go zastąpić innym, nie mniej skutecznym rozwiązaniem. Myślę, że jeszcze za wcześnie na definitywne podsumowywanie. Podejrzewam, że kolejny wpis wciąż będzie kontynuował ten temat rozwijając go i wyjaśniając; za dwa tygodnie część spraw powinna być już jasna. A tym czasem zacytuję pewien zagraniczny artykuł: „Dear Poland, Happy Soviet Invasion Day. Love, Uncle Sam.”

Link 1, Link 2, Link 3, Link 4, Link 5, Link 6, Link 7

Teraz druga sprawa. Postanowiłem zmienić częstotliwość wpisów. Od dziś wpisy bedą sie ukazywać co dwa tygodnie, a nie jak wczesniej co tydzień. Postaram się rówiez dodawać je w soboty. To dobry dzień. Jeszcze raz przepraszam ze brak profesjonalizmu i życzę udanego roku szkolnego/akademickiego/pracowniczego (niepotrzebne skreślić).

Media ekscytowały się niedawno wielkim powrotem Billa Clintona do światowej dyplomacji i wykonaniem przez niego „mission impossible” polegającej na cichym przylocie do komunistycznego bastionu, Korei Północnej, negocjacji z jednym z najbardziej wpływowych ludzi na świecie (Kim Dzong Il) i przywiezienie ze sobą do Stanów dwóch uwięzionych tam dziennikarek. Brakuje w tym opisie efektownych skoków z helikoptera, przemieszczania się szybkim samochodem w ciemnych okularach i garniturze po ulicach Phenianu, walki wręcz i odbijania więźniów będąc pod ciężkim ostrzałem. Oraz krzyków: „Hurry up! Grab my fucking hand!”, a po namiętnym pocałunku z jedną z dziennikarek: „I love you! Stay with me!” i: „Oh, Bill…”.

Nie taki Clinton wielki jak go opisują. Media spekulują czy aby były prezydent USA, a obecny mąż Hilary Clinton, sekretarz stanu USA, nie wyręczał Obamy i pomagał swojej żonie w załatwianiu trudnych spraw międzynarodowych i pytają: czy prezydent numer 41 będzie teraz nowym 007? Rządowi USA „głupio” by było oficjalnie negocjować z krajem, który powiedzmy delikatnie nie jest z nim w dobrych stosunkach (vide koreański program atomowy i testy rakietowe). Ponoć była to podróż całkowicie prywatna i Clinton z nikim jej nie konsultował. W to już na pewno nie uwierzę.

Może dla mediów było to zaskoczeniem, ale prezydent Obama i jego współpracownicy na pewno znali szczegóły wyprawy. Wliczając w to oczywiście szanowną małżonkę, która odbywała wtedy wyprawę do Afryki. Może myślała, że maż podczas jej nieobecności pójdzie z kolegami do pubu na piwo, a nie, że poleci do Korei ratować dziennikarki skazane na 12 lat ciężkich prac fizycznych. Ponadto pojawiły się głosy, że departament stanu jednak negocjował z Koreą, a były prezydent przyleciał tylko je odebrać i przy okazji zgarnąć pochwały dla siebie pozostawiając obraz USA nie negocjujących z Kimem.

Więc dlaczego Clinton to zrobił? Odpowiada, że jest zaszczycony, iż jako Amerykanin i ojciec mógł sprowadzić te dwie kobiety do domu. Oczywistym jest jednak, iż chciał pomóc Obamie i ogólnie Ameryce używając swoich możliwości byłego prezydenta USA. Takie zachowanie to nic nowego w historii Stanów. Byli prezydenci cieszą się prestiżem nieco większym na moje oko niż byli prezydenci w Polsce. I nie chodzi tylko o to, że Polska w porównaniu do Stanów Zjednoczonych to jak ruska wiatrówka oparta o gniazdo CKMu. W tradycji amerykańskiej utarł się zwyczaj, iż prezydenci działają na rzecz i dobre imię swojego kraju do końca swych dni. W przeszłości wielokrotnie byli prezydenci wspierali ówczesnych prezydentów, czasami nawet mimo tego, że byli oni z innych obozów politycznych. Robili to w  imię racji stanu. Przykładem jest pomoc prezydenta Jimmy Cartera w załatwianiu różnych spraw dla Georga Busha. Niestety u nas w kraju byli prezydenci jeszcze długo nie będą pewnie zdolni do takiej formy służby Ojczyźnie. Nie mówię o różnych indywidualnych akcjach charytatywnych czy fundacjach, a o wspieranie rządu, jaki by on nie był, w trudnych sprawach międzynarodowych.

Pozostaje jeszcze jedna kwestia. Władze Korei już obwieszczają, iż jest to akt dobrej woli ze strony Kima. Propaganda w mediach mówi, że łaskawy przywódca pozwolił byłemu prezydentowi USA przyleciec zze morza i przeprosić władze Korei. Ciekawe co oprócz prestiżu zyskał Phenian. O tym Biały Dom i Clinton milczą…
(Link 1, Link 2, Link 3)

Władze miasta Nowy Jork kupują bezdomnym bilet w jedną stronę. Od 2007 r. miasto pomogło blisko 600 osobom, jest to część polityki administracji burmistrza Bloomberga. Bezdomni wybierają się do Puerto Rico, do obu Karolin czy do drogiego i ekskluzywnego dla Amerykanów Paryża. Mieszkańcom USA pomysł ten raczej nie przypadł do gustu, większość z nich uważa, że zamiast fundować darmowe wycieczki, miasto powinno wydać te pieniądze na pomoc w znalezieniu im pracy.

Ja uważam, iż jest to dobry pomysł. Po pierwsze taniej wyjdzie kupić bilet za nawet parę tysięcy dolarów na drugi koniec świata niż utrzymywać bezdomnego z kasy miejskiej. Po drugie nikt nikogo nie zmusza, kto chce uczestniczyć w projekcie może to zrobić, ale nie musi. Londyn również posiada podobny program. Daje bezdomnym rodzinom możliwość zamieszkania w pustostanach na północy Anglii. O takim projekcie w Berlinie nie słyszałem, ale Niemcy już mają wprawę w przesiedleniach i nie stanowi to dla nich większego wyzwania logistycznego. Żadna z osób nie powróciła do Nowego Jorku. Ciekawe czy ktoś poleciał do Polski… (Link)

Na spotkaniu po lewej stronie czarnoskórego Obamy siedział biały wiceprezydent Joe Biden, który miał po swojej lewej stronie białego policjanta, a na przeciwko siebie czarnoskórego profesora. Ciekawe usadzenie osób. Panowie dyskutowali o rasizmie i kwestii różnorodności etnicznej. Doszło również do pojednania policjanta z aresztowanym, podobno mają się spotkać po raz kolejny już bez obecności głowy państwa. Obama przeprosił zapewne Crowley’a za swoje słowa.  Ci co liczyli na suto zakrapianą libację oczywiście się zawiedli. Zamiast niemieckiej biuściastej baby przyciskajacej sześć kufli do dekoltu był elegancki kelner w garniturze podający trunki na srebrnej tacy. Ciekawe czy Obama woli jasne czy ciemne… (Link 1, Link 2)