Dwa tygodnie temu w moim poprzednim wpisie (proponują się z nim zapoznać) napisałem takie oto słowa:
„znając rosyjską mentalność mogli oni [Rosjanie] tak czy siak „domilitaryzować” i tak już nieźle uzbrojony kawałek ziemi sąsiadujący z Polską.”
Moje przewidywania odnośnie rosyjskiej mentalności sprawdziły się. Parę dni po wpisie szef rosyjskiego Sztabu Generalnego, generał Nikołaj Makarow, oświadczył, iż rozmieszczenie Iskanderów na granicy z Polską jest wciąż możliwe, mimo że Polska tarczy mieć nie będzie. Warto więc zapamiętać, że od czasów zaborów Rosja widzi miejsce tylko dla jednego niezależnego państwa słowiańskiego w Europie Środkowo-Wschodniej. Polska dla Rosjan tym mocarstwem być nie może.
Eksperci wojskowi twierdzą jednak, że baterii rakiet w Obwodzie Kaliningradzkim nie będzie, gdyż zabrakło by ich na Kaukazie, strategicznym dla Rosjan miejscu, a więcej tego typu rakiet Rosjanie nie mają. To potwierdza tezę, że Federacja Rosyjska to bardziej złożona wersja republiki bananowej . Zauważam tylko 3 zasadnicze różnice: ropa zamiast bananów, większy postęp technologiczny i mniej opaleni ludzie (za wyjątkiem zesłanych do palenia pieców węglem).
Z drugiej jednak strony arsenał Rosji jest imponujący, choć niektórzy twierdzą, iż obecnie Rosja nie jest przygotowana militarnie choćby na najazd na Ukrainę czy Białoruś, o Polsce nie wspominając. Rosja posiada za to pokaźną liczbę (więcej niż USA) radarów współpracujących z rosyjskim systemem antyrakietowym: cztery umieszczone na zachodzie kraju (dwa blisko Polski, jeden obok Finlandii, a inny obok Estonii), po jednym w Azerbejdżanie i Kazachstanie, jeden przy granicy z Mongolią i jeden na północy blisko Uralu i Morza Karskiego. A i tak pewnie jest ich jeszcze więcej. Amerykanie też swoje radary mają (np. jeden w Wielkiej Brytanii), a ostatnio pojawiły się plotki o rzekomych propozycjach ze strony amerykańskiej w sprawie usytuowania radaru na Ukrainie. Ponoć Ukrainę dołączono do listy krajów, w których po zreformowaniu obrony przeciwrakietowej mogłyby stacjonować radary wczesnego ostrzegania. Na nerwową reakcję Rosjan długo nie trzeba będzie czekać. Podejrzewam, że nie czują się komfortowo, gdy Amerykanie starają się im wcisnąć radar w tyłek. A to już byłby gwałt, więc wątpię, aby to była prawda.
Tymczasem pojawiły się pogłoski wśród dyplomatów, że tarcza w Polsce i Czechach została wycofana na rzecz pocisków w Turcji. Projekt w Polsce i Czechach był bardzo kosztowny. Jakiś czas przed decyzja o tarczy, USA sprzedały Turcji baterie Patriot PAC-3 za blisko osiem miliardów dolarów. No cóż, Turcja jest bliżej Iranu niż Europa.
Jednak z tego co wyśledziły służby CIA, Iran nie stanowi poważnego zagrożenia. Ich pociski krótkiego zasięgu nie zagrażają Rosji, a pociski dalekiego zasięgu nie są w stanie dolecieć nawet do Krymu, chociaż rakiety Shahab-3 maja ponoć zasięg 2 tys. kilometrów, a taka rakieta Taepodong-2 produkcji północnokoreańskiej obejmie zasięgiem Kanadę, Europę, Azję i Australię (zasięg 10 tys. km). Rosja ma nie tylko dużo radarów, lecz także i pociski mające największy zasięg. Obecnie rosyjski pocisk SS-18 (nazywany słusznie Satan) potrafi dostrzec do każdego miejsca na kuli ziemskiej (zasięg ponad 16tys. km).
W sytuacji, w której Iran nie stanowi tak dużego zagrożenia dla USA wprowadzenie do akcji okrętów systemu Aegis zdaje się być przemyślanym pomysłem. Poniżej znajduje się porównanie zasięgu obu systemów.
Jak wynika z zestawienia Aegis zdaje się mieć bardziej efektywny obszar chroniony obejmujący Morze Śródziemne i część terytorium Turcji. Być może było to część umowy zawarta z USA za zakup Patriotów. I jeszcze jedna ilustracja prezentująca sposób działania obu systemów. Jeden działa w oparciu o mobilny okręt z rakietami SM 3, a drugi o silos i radar pasma X. Warto zwrócić uwagę na kontakt pocisku przechwytującego z rakietą balistyczną w jej trajektorii.
Cóż, wiele się mówiło o całej sytuacji w mediach światowych i polskich. Te pierwsze cytowały często te drugie i na odwrót. Muszę przyznać, że dość ciężko mi było zachować powagę, gdy przeczytałem, że Independent czy Associated Press (!) cytują polski Fakt i piszą o nim jako o „polskich popularnych mediach”. Takie to z Faktu popularne medium jak z PiSu była partia rządząca. Nie tylko oficjalne media komentowały sprawę, również we blogosferze zawrzało i zaroiło się od „tarczowych” postów (vide AngloNews). Politycy również dorzucali swoje trzy grosze. Premier Wielkiej Brytanii Gordon Brown, na przykład, wyraził swoje wielkie poparcie dla decyzji Obamy. Mówił, że „brak proliferacji broni masowego rażenia pozostaje bardzo wysokim priorytetem dla Zjednoczonego Królestwa”. Ja osobiście mam tylko nadzieję, że proliferacja znacznie się zmniejszy (raczej nie ustanie) po przedłużeniu wygasającej w grudniu umowy START-1.
Link 1, Link 2, Link 3, Link 4.
A teraz krótko o Polańskim. Cała ta sprawa ma przykry charakter. Zarówno dla samego poszkodowanego jak i dla podzielonego środowiska polskich artystów. Było przestępstwo to musi być i wyrok. Wielu osobom myli się pojęcie skazania z osądzeniem. Moim zdaniem Polański powinien zostać uniewinniony lub ułaskawiony – w przypadku wyroku skazującego. Przez te 30 lat swoje odcierpiał – przecież nie mógł oglądać na oczy najwspanialszego raju na ziemi, czyli amerykańskiej ziemi. Od dawna znana jest idea piekła jako braku Boga. Chyba, że amerykanie nie uważają swojego kraju za najwspanialszego. Ponadto z tego co jest ogólnie wszystkim wiadome zapłacił niemałą sumę dziewczynie i jej matce. A ta niby zgwałcona 13-latka też taka święta nie była o czym można się przekonać czytając stenogramy przesłuchań. Dla mnie Polański pedofilem nie jest. Dlaczego? Więcej na ten temat w następnym wpisie.
I jeszcze krócej o Pokojowej Nagrodzie Nobla dla Obamy. Za wcześnie. Tak jak i w przypadku Polańskiego coś więcej na ten temat zamieszczę za dwa tygodnie. Tymczasem zacytuje słowa innego wielkiego laureata tej nagrody Prezydenta RP Lecha Wałęsy: „Kto? Co? Obama?”
